surfpsychoVraagstellerlid sinds 2007 · 105 berichten19 mrt 2009 21:33
A bad day of surfing, still beats a good day at work
Ergens eind jaren tachtig, toen de windsurfhype al ver over zijn hoogtepunt heen was, zag ik eenman van middelbare leeftijd met die tekst op zijn T-shirt. Laatst dacht ik eraan terug en vroeg mij af of die tekst ook op zou gaan voor kiten.
A bad day of kitesurfing, beats a good day at work?
Het is redelijk vroeg en een waterig zonnetje begroet mij als ik de gordijnen opendoe. Het is knallend druk op mijn werk, maar vanwege de voorspellingen op windguru, heb ik mijn baas laten weten die dag toch vrij te nemen. Snel gooi ik al mijn spullen in de auto en rij richting Horst. Geen boom beweegt, maar optimist als ik ben, vertrouw ik erop dat het beter zal worden. Bij de slagboom stop ik mijn abonnement in de gleuf en wacht tot de slagboom opengaat. Die beweegt geen millimeter. Kaart eruit, even over de spijkerbroek wrijven en nu moet het lukken. Werkt altijd… Behalve vandaag. Nog twee pogingen later, besluit ik dan toch maar cash te betalen, want ik moet naar binnen. Even tellen, 1, 2, 2,5, 2,70, KUT. Ik heb niet genoeg kleingeld bij me. Ondertussen staan er vijf ongeduldige gasten achter me met abo’s en dus zonder kleingeld. Met veel gevloek gaan ze achteruit, zodat ik naar Telstar Beachcenter kan om geld te wisselen.
Als ik eindelijk op de parkeerplaats sta, waait het nog voor geen meter. Maar Windguru zei toenemende wind, dus ik maak me geen zorgen en loop mijn lijnen uit. Terwijl ik dat doe, voel ik de vlagen al. Zie je wel. Super. Gehaast pomp ik mijn kite op en spring ik in mijn pak. Snel mijn board mee, auto op slot, sleutel om mijn nek en gaan!
Een andere vroege vogel gooit mijn kite op, de dikke vlagen komen vanuit west over het water. Mijn 12 moet prima gaan zo. Ik drop mijn board in het water, stuur mijn kite in en spring erop. Mijn voeten schieten zo’n beetje tot aan mijn enkels de straps in. Shit, nog op winterstand. Toch maar even terug naar de kant, want ik ben geen ster in voetbanden verstellen met kite aan mijn harnas.
Op de kant snel kite en lijnen neergelegd, voeten in de straps en trekken maar. Links gaat goed, maar rechts blijft ruim. Nog eens trekken dan maar. Nu zit het beter. Snel weer gaan. Helaas, bij de eerste sprong blijkt waarom die rechter zo ruim bleef. Een ongewilde one footer, omdat mijn schroef uit de insert komt. Snel weer terug naar de kant draggen, kite neerlaten en terug naar de auto om mijn schroevendraaier te pakken.
Bij de auto blijkt echter dat ik de schroevendraaier nog thuis in de schuur heb liggen. Ik kijk om me heen en zie dat alle andere vroege vogels al op het water aan het genieten zijn en baal als een stekker. Wat een geklooi dit. Dan maar naar het surfstrand lopen. Daar zal wel iemand een schroevendraaier hebben toch? Twintig minuten later ben ik weer terug, met vaste straps, maar met een flink ademtekort. Topsport dat kiten. Er blijken alweer gasten bijgekomen te zijn, dus dat lopen had eigenlijk niet gehoeven. Snel mijn bar pakken, board mee, inhaken, duim omhoog naar de vriendelijke hulp en gaan!
Tenminste, dat dacht ik. Helemaal niet opgelet of mijn lijnen nog netjes lagen en nu zit de vijfde op een of andere manier om de rest heen. Sturen gaat nog net, maar echt relaxed is dit zeker niet. Die gast dus gevraagd of hij de kite weer aan wil pakken. Lijnen opnieuw uitlopen en nog eens proberen. Terwijl ik naar mijn bar loop, zie ik al veel mensen het water afkomen. De wind is afgenomen. Tegen beter weten in, ga ik toch met 12 het water op. Kite insturen en… zinken. Al sinussend en ruime wind, krijg ik wel een beetje snelheid, maar het houdt niet over. Ik ben er heilig van overtuigd dat de wind wel weer aan zal trekken, dus blijf gaan. Die hoogte pak ik straks zo weer terug. Pas als ik zo’n beetje bij het Dofinarium ben besef ik dat de wind niet alleen is afgenomen, maar ook aardig naar Zuidwest is gedraaid. Zelfs als de wind toe zou nemen, wordt het aardig bikkelen om hoogte te lopen. Mijn 12 valt uit de lucht, dus het wordt echt lopen.
Na een uur sta ik weer bij de auto. Gelukkig heb ik de hele dag vrij, dus als de wind straks iets aantrekt, kan ik gewoon lekker nog met 16. En aantrekken doet de wind altijd als het iets opentrekt. Dus daar wachten we gewoon op. Voor de zekerheid natuurlijk wel alvast de 16 even oppompen en rustig de lijnen uitlopen. Daarna begint het alleen maar harder te regenen, dus toch maar even schuilen in de auto. Lekker bakkie koffie dan maar. Helaas blijkt de thermoskan mijn zoektocht naar een schroevendraaier niet helemaal te hebben overleefd. Een flinke plas koffie, op mijn achterbank en een thermoskan vol met glasscherven. Topbakkie.
Stil zit ik in de auto. 12 uur. Beetje verloren ochtend wel.
14.00 uur en volgens buienradar zou die motregen al een uur overgetrokken moeten zijn. Maar achter de bomen van Zeewolde lijkt de lucht iets lichter, dus ook mijn humeur klaart op. En, inderdaad, na uren van windstilte, lijken er ook weer wat rimpeltjes op het water te komen. Zal 16 worden, maar beter dan niets. Voor de zekerheid nog even lijnen checken en mijn kite nog iets extra oppompen. Ik ben er klaar voor. De wind jammer genoeg nog niet. Anderhalf uur later zie ik nog alleen maar wat rimpeltjes en geen kopjes. De lucht is opengetrokken, maar de wind blijft uit. Om 16 uur heb ik mijn pak uitgetrokken en sta ik in mijn normale kleding mijn lijnen op te rollen als de wind plotseling weer opsteekt. Ik weet niet hoe gauw ik mijn lijnen weer uit moet lopen en dat vieze kouwe pak weer in moet gaan. Er is werkelijk niets zo koud als een nat pak. Maar alles voor een paar uurtjes vliegen. Niet?
En daar ga ik dan eindelijk. De 16 is wat aan de grote kant, maar hel, liever dat dan geen power. Na een paar rakjes, denk ik daar iets anders over. Het is toch wel erg hard. Maar aangezien ik de 12 alweer leeg had laten lopen, tuig ik liever niet om. Toch maar doorgaan dan. Daar heb ik vijf minuten later flink spijt van. Bij het afzetten voor een sprong, geeft mijn trapeze het op. Eén van de bandjes was blijkbaar iets ingesleten. Geen probleem bij normaal varen, maar nu bleek het de zwakste schakel. Onverwacht unhooked, houd ik helaas niet, dus laat ik los. Dan maar op de safety toch? Think again. Zonder haak, zit die trapeze en dus mijn safety alleen nog maar met een stuk klitteband vast. Samen met de trapeze, vliegt mijn kite op eigen kracht richting Harderwijk. F#%@$^#!! Ik loop zo hard ik in het ruim kniediepe water kan achter mijn tollende kite aan, maar ben geen partij. En helaas is er pas ruim voorbij het testcentrum een surfer die ‘m te pakken kan krijgen. Ik ben de oplettende windsurfer zeer dankbaar, maar ondertussen wel drie kilometer verder. Opnieuw terugwandelen dus.
Uitgeput kom ik met mijn lijnen in spaghetti terug bij de auto. Ik pak het boord van mijn pak beet om het touw met mijn autosleutel eronder vandaan te trekken. Dan zie ik die sleutel liggen. Ín mijn auto. Verbijstering maakt zich van mij meester. De deuren zitten op slot en de sleutel lacht naar me. Ik moet de deuren op het knopje hebben dichtgedaan, terwijl ik de sleutel nog niet om mijn nek had
18.00 uur. Ik had nu na een nuttige dag van kantoor weg kunnen rijden…
A bad day of kitesurfing, beats a good day at work.
I don’t think so! 😱
Ergens eind jaren tachtig, toen de windsurfhype al ver over zijn hoogtepunt heen was, zag ik eenman van middelbare leeftijd met die tekst op zijn T-shirt. Laatst dacht ik eraan terug en vroeg mij af of die tekst ook op zou gaan voor kiten.
A bad day of kitesurfing, beats a good day at work?
Het is redelijk vroeg en een waterig zonnetje begroet mij als ik de gordijnen opendoe. Het is knallend druk op mijn werk, maar vanwege de voorspellingen op windguru, heb ik mijn baas laten weten die dag toch vrij te nemen. Snel gooi ik al mijn spullen in de auto en rij richting Horst. Geen boom beweegt, maar optimist als ik ben, vertrouw ik erop dat het beter zal worden. Bij de slagboom stop ik mijn abonnement in de gleuf en wacht tot de slagboom opengaat. Die beweegt geen millimeter. Kaart eruit, even over de spijkerbroek wrijven en nu moet het lukken. Werkt altijd… Behalve vandaag. Nog twee pogingen later, besluit ik dan toch maar cash te betalen, want ik moet naar binnen. Even tellen, 1, 2, 2,5, 2,70, KUT. Ik heb niet genoeg kleingeld bij me. Ondertussen staan er vijf ongeduldige gasten achter me met abo’s en dus zonder kleingeld. Met veel gevloek gaan ze achteruit, zodat ik naar Telstar Beachcenter kan om geld te wisselen.
Als ik eindelijk op de parkeerplaats sta, waait het nog voor geen meter. Maar Windguru zei toenemende wind, dus ik maak me geen zorgen en loop mijn lijnen uit. Terwijl ik dat doe, voel ik de vlagen al. Zie je wel. Super. Gehaast pomp ik mijn kite op en spring ik in mijn pak. Snel mijn board mee, auto op slot, sleutel om mijn nek en gaan!
Een andere vroege vogel gooit mijn kite op, de dikke vlagen komen vanuit west over het water. Mijn 12 moet prima gaan zo. Ik drop mijn board in het water, stuur mijn kite in en spring erop. Mijn voeten schieten zo’n beetje tot aan mijn enkels de straps in. Shit, nog op winterstand. Toch maar even terug naar de kant, want ik ben geen ster in voetbanden verstellen met kite aan mijn harnas.
Op de kant snel kite en lijnen neergelegd, voeten in de straps en trekken maar. Links gaat goed, maar rechts blijft ruim. Nog eens trekken dan maar. Nu zit het beter. Snel weer gaan. Helaas, bij de eerste sprong blijkt waarom die rechter zo ruim bleef. Een ongewilde one footer, omdat mijn schroef uit de insert komt. Snel weer terug naar de kant draggen, kite neerlaten en terug naar de auto om mijn schroevendraaier te pakken.
Bij de auto blijkt echter dat ik de schroevendraaier nog thuis in de schuur heb liggen. Ik kijk om me heen en zie dat alle andere vroege vogels al op het water aan het genieten zijn en baal als een stekker. Wat een geklooi dit. Dan maar naar het surfstrand lopen. Daar zal wel iemand een schroevendraaier hebben toch? Twintig minuten later ben ik weer terug, met vaste straps, maar met een flink ademtekort. Topsport dat kiten. Er blijken alweer gasten bijgekomen te zijn, dus dat lopen had eigenlijk niet gehoeven. Snel mijn bar pakken, board mee, inhaken, duim omhoog naar de vriendelijke hulp en gaan!
Tenminste, dat dacht ik. Helemaal niet opgelet of mijn lijnen nog netjes lagen en nu zit de vijfde op een of andere manier om de rest heen. Sturen gaat nog net, maar echt relaxed is dit zeker niet. Die gast dus gevraagd of hij de kite weer aan wil pakken. Lijnen opnieuw uitlopen en nog eens proberen. Terwijl ik naar mijn bar loop, zie ik al veel mensen het water afkomen. De wind is afgenomen. Tegen beter weten in, ga ik toch met 12 het water op. Kite insturen en… zinken. Al sinussend en ruime wind, krijg ik wel een beetje snelheid, maar het houdt niet over. Ik ben er heilig van overtuigd dat de wind wel weer aan zal trekken, dus blijf gaan. Die hoogte pak ik straks zo weer terug. Pas als ik zo’n beetje bij het Dofinarium ben besef ik dat de wind niet alleen is afgenomen, maar ook aardig naar Zuidwest is gedraaid. Zelfs als de wind toe zou nemen, wordt het aardig bikkelen om hoogte te lopen. Mijn 12 valt uit de lucht, dus het wordt echt lopen.
Na een uur sta ik weer bij de auto. Gelukkig heb ik de hele dag vrij, dus als de wind straks iets aantrekt, kan ik gewoon lekker nog met 16. En aantrekken doet de wind altijd als het iets opentrekt. Dus daar wachten we gewoon op. Voor de zekerheid natuurlijk wel alvast de 16 even oppompen en rustig de lijnen uitlopen. Daarna begint het alleen maar harder te regenen, dus toch maar even schuilen in de auto. Lekker bakkie koffie dan maar. Helaas blijkt de thermoskan mijn zoektocht naar een schroevendraaier niet helemaal te hebben overleefd. Een flinke plas koffie, op mijn achterbank en een thermoskan vol met glasscherven. Topbakkie.
Stil zit ik in de auto. 12 uur. Beetje verloren ochtend wel.
14.00 uur en volgens buienradar zou die motregen al een uur overgetrokken moeten zijn. Maar achter de bomen van Zeewolde lijkt de lucht iets lichter, dus ook mijn humeur klaart op. En, inderdaad, na uren van windstilte, lijken er ook weer wat rimpeltjes op het water te komen. Zal 16 worden, maar beter dan niets. Voor de zekerheid nog even lijnen checken en mijn kite nog iets extra oppompen. Ik ben er klaar voor. De wind jammer genoeg nog niet. Anderhalf uur later zie ik nog alleen maar wat rimpeltjes en geen kopjes. De lucht is opengetrokken, maar de wind blijft uit. Om 16 uur heb ik mijn pak uitgetrokken en sta ik in mijn normale kleding mijn lijnen op te rollen als de wind plotseling weer opsteekt. Ik weet niet hoe gauw ik mijn lijnen weer uit moet lopen en dat vieze kouwe pak weer in moet gaan. Er is werkelijk niets zo koud als een nat pak. Maar alles voor een paar uurtjes vliegen. Niet?
En daar ga ik dan eindelijk. De 16 is wat aan de grote kant, maar hel, liever dat dan geen power. Na een paar rakjes, denk ik daar iets anders over. Het is toch wel erg hard. Maar aangezien ik de 12 alweer leeg had laten lopen, tuig ik liever niet om. Toch maar doorgaan dan. Daar heb ik vijf minuten later flink spijt van. Bij het afzetten voor een sprong, geeft mijn trapeze het op. Eén van de bandjes was blijkbaar iets ingesleten. Geen probleem bij normaal varen, maar nu bleek het de zwakste schakel. Onverwacht unhooked, houd ik helaas niet, dus laat ik los. Dan maar op de safety toch? Think again. Zonder haak, zit die trapeze en dus mijn safety alleen nog maar met een stuk klitteband vast. Samen met de trapeze, vliegt mijn kite op eigen kracht richting Harderwijk. F#%@$^#!! Ik loop zo hard ik in het ruim kniediepe water kan achter mijn tollende kite aan, maar ben geen partij. En helaas is er pas ruim voorbij het testcentrum een surfer die ‘m te pakken kan krijgen. Ik ben de oplettende windsurfer zeer dankbaar, maar ondertussen wel drie kilometer verder. Opnieuw terugwandelen dus.
Uitgeput kom ik met mijn lijnen in spaghetti terug bij de auto. Ik pak het boord van mijn pak beet om het touw met mijn autosleutel eronder vandaan te trekken. Dan zie ik die sleutel liggen. Ín mijn auto. Verbijstering maakt zich van mij meester. De deuren zitten op slot en de sleutel lacht naar me. Ik moet de deuren op het knopje hebben dichtgedaan, terwijl ik de sleutel nog niet om mijn nek had
18.00 uur. Ik had nu na een nuttige dag van kantoor weg kunnen rijden…
A bad day of kitesurfing, beats a good day at work.
I don’t think so! 😱
