Dagboek van een vrouw:
Dinsdag 10 Februari 2004 Ik zag mijn vriend maar hij deed nogal raar. Ik was die middag gaan shoppen met de meiden dus ik dacht dat het daar aan zou liggen. In het café was het zo druk dat ik op hem aandrong om ergens anders heen te gaan waar we beter zouden kunnen praten. Hij lette niet erg op en was nogal afgeleid dus daarom vroeg ik hem erna of we misschien ergens konden gaan eten. Tijdens het etentje leek hij zichzelf helemaal niet: hij lachte amper en hij leek helemaal geen aandacht aan me te schenken wat ik ook zei. Nu wist ik bij mezelf dat er iets mis was. Hij bracht me thuis en ik vroeg me af of hij wilde blijven. Hij leek even te aarzelen maar kwam daarna toch. Ik vroeg hem wat er aan de hand maar hij schudde even zijn hoofd en keek daarna weer naar de televisie. Na 10 minuten stilte vertelde ik hem dat ik maar ging slapen, ik sloeg een arm om hem heen en vertelde hem dat ik zielsveel van hem hield. Hij zuchtte even en grinnikte maar een beetje. Hij kwam me niet achterna. Toch kwam hij een tijdje later wel. Ik was verrast toen hij ook echt met me wilde vrijen. Toch leek hij er niet helemaal bij. Op dat moment ging ik twijfelen aan mezelf en dacht dat hij me kwijt wilde en dat hij misschien een ander had of zo. Ik heb mezelf maar in slaap gehuild.
Dagboek van haar man:
Dinsdag 10 februari 2004 Niet kunnen kiten, géén wind Toch geneukt!!!
-bron-
