Het is alweer een paar dagen geleden en ik had het achter me gelaten, dacht ik, maar ik moet het toch nog even kwijt:
Afgelopen zondag was ik op het water. Net genoeg wind om lekker te varen en toen het wat aantrok ook nog wat te springen. Precies voor een grote breker ga ik onderuit en als ik weer bovenkom zie ik m'n kite neergaan. Geen tijd om iets te doen en hij ligt in het water. Geen probleem. Tot er nog zo'n breker van 2,5 meter komt die hem meeneemt, dubbelvouwt en onderdompelt als een theezakje. Ondertussen drijf ik in een lastige richting en krijg hem niet opgelaten. De ene na de andere golf rukt aan de kite. Bijna krijg ik hem weer de lucht in maar hij is te zwaar, ik drijf te snel mee in de richting van de kite en het lukt gewoon niet. Hij valt weer neer en de golven gaan er weer los op. Dit alles op ongeveer 200 meter van de waterlijn. Het leek niet ver toen ik nog op mijn board stond.
Nu begin ik me toch af te vragen hoe ik weer terug ga komen. Mijn board is inmiddels waarschijnlijk al halverwege. Daar heb ik dus ook niets meer aan. Met iedere golf krijg ik een ruk aan mijn lijnen. Tijd om de safety te trekken. Ik denk aan een self-rescue. Hoe ga ik dat aanpakken met die bakken die steeds over me heen rollen? >>PATS<< Mijn kite gaat ervandoor. Safety lijn gebroken. De laatste 10 cm zit nog aan mijn leash. Kut. Die had ik moeten checken en dat had ik niet gedaan. Een nieuwe zat in mijn tas nota bene. Mijn kite zie ik steeds kleiner worden. Rampverhalen van andere kiters schieten door mijn hoofd.
Ik moet rustig blijven en er zit niets anders op dan naar de kant te zwemmen. De paniek probeer ik te onderdrukken. "Kom op, je kan dit... blijf rustig... blijf helder." De golven verrassen me als ze in mijn nek beuken en ik krijg zeewater binnen. Het lijkt alsof ik niet vooruit kom. Af en toe draai ik om en zwem een stukje op mijn rug om wat uit te rusten en de golven te kunnen zien aankomen.
Het voelt als een halfuur – in werkelijkheid waren het waarschijnlijk een paar minuten – en dan merk ik dat ik bij de branding begin te raken. De eerste zandbank. Ik kan heel even staan. Een paar tellen op adem komen en weer door voor de volgende golf. Dat laatste stuk is het verreweg het zwaarst. Een golfsurfer ligt 25 van me vandaan maar hij hoort en ziet me niet. Geen tijd om op hulp te wachten. Inmiddels kan ik weer staan en voel ik kracht terugkomen in mijn lichaam. Een surfer heeft mijn kite gevangen en een ander komt aanlopen met mijn board. "Die ben je in ieder geval niet kwijt!" Ik bedank ze en zeg dat ik vooral blij ben dat ik nog leef.
Bottom line: check je gear.
