Vanmiddag maakte ik een paar hondert meter uit de kust een sprong en er braken 2 lijnen. ((lekker vlaagje, hele mooie afzet recht voor me neus en ik kon het niet laten)
Het waren een stuurlijn en een centerlijn, aan dezelfde kant, dus de kite lag direct (flagged-out) plat op het water.
Okee, kiten is voorbij, nu naar de kant komen :
Er waren fikse golven, maar waar ik lag braken ze niet echt, dus dat zat mee.
Toevallig kwam er net een kiter op me af, die al de hele tijd mooie sprongen maakte, dus die heb ik naar me toe geroepen en hem gevraagd of hij mijn board even naar de kant wou brengen.
1 zorg minder en mijn handen en voeten vrij.
(daarna met een duim omhoog andere kiters laten weten dat ik ok was en ze vriendelijk gevraagd om weg te blijven)
Direct begonnen met mijn lijnen om mijn bar te wikkellen, om op die manier, langzaam maar zeker, bij mijn kite uit te komen.
Omdat er nu geen lijnen meer los in het water dreven, hoefde ik me geen zorgen te maken dat mijn voeten verstrikt zouden raken.
Met een normale schoolslag beweging van je benen en lijnen in het water, is dit namelijk bijna onvermijdelijk.
Weet ik (stom genoeg) uit ervaring.
Je gaat er van staan te kijken hoe snel dat gaat en het gebeurt eigenlijk gewoon elke keer.
Op een of ander manier, heeft die beweging met je voeten een bijna aanzuigende werking op je lijnen en zo gauw ze je benen te pakken hebben, kom je er niet meer uit en word het heel snel alleen maar veel erger.
Tot het punt dat je niet meer kunt zwemmen, of tot je in een golf je kite los laat en die gaat even lekker hard loopen.
Een kite-mesje is leuk, maar werkt het beste met lijnen die onder spanning staan en is totaal niet geschikt om kluwen lijnen van je benen af te krijgen.
Bij mijn kite aangekomen, de bar verzekert en terwijl ik de linker stuurlijn bridle vasthield, via de leading-edge naar de rechter wingtip gegaan.
Hierdoor vormde mijn kite een zeiltje.
Het waaide lekker door en nadat ik mij relaxt enkele minuten had laten slepen, kwam ik volledig uitgerust bij de kant aan.
(Ja, volledig uitgerust en dus niet volledig uitgeput)
Maakte me eerst nog wel zorgen om de branding, maar omdat mijn kite-zeil me best snel voort trok, gleed ik elke keer heel clean met de brekende golven mee. (+ een beetje geluk)
Ik moest daarna nog zo'n 500 meter terug lopen naar mijn board.
Klaar.
Een enorm saai verhaal en wat ik nu ga zegen maakt mij een enorme beter-weter, maar zo kan het dus ook !
Het stroomde keihard en ik lag echt een eind weg.
Als ik het al had gehaald, had ik er zwemmend zeker een uur over gedaan.
Ongetwijfelt was de KNRM in die tijd al lang opgeroepen en had ik hun ook nog eens lastig gevallen.
Dit was een self-resque uit het boekje, maar dat kan alleen maar, als je af en toe de moeite neemt om boekjes te lezen.
Vandaar dat ik het hier maar een keertje extra opschrijf.
Ik zie regelmatig kiters, die andere kiters in nood, met de beste wil van de wereld, te hulp willen schieten.
Zeker als er nog lijnen in het water zweven, is dat een ideale aanloop naar een ramp-senario.
In dat senario zit een kiter vast in de linen van een ander en als 1 v/d 2 kites dan gaat loopen, dan heb je pas echt iets om je zorgen over te maken.
Mijn advies is, om vanaf een veilige afstand instructies te geven, waarmee het slachtoffer zichzelf kan redden.
Zo moeilijk is dat namelijk niet.
. Hoe oud was je bar? 
