Het was woensdag de elfde, eindelijk kon er weer gekite worden.
Na een periode van weinig wind, en veel schoolwerk, was het zover, beultijd.
Een lekkere kracht 6, en mn 12 in de lucht, lange sprongen, woaaaah
Ik maak een sprong, en ik blijf laaaang hangen, ik kom 5meter voor de kant neer, in ondiep water.
Landen was geen probleem, een smoothe touchdown, en hard aancarven en ik stond stil...
Ik springvan mn board het strand op, en ik hobbel naar een kitemaatje van me toe die net weg zou gaan..
knak, hoor en voel ik.
Ik roep "volgens mij breek ik net mn tenen'....
"echt?" vraagt Tette, nadat ie me kritisch aankeek of ik geen grapje maakte.."ja" zeg ik.
Dus het is 22.50 en ik ga naar het ziekenhuis, ik weet dat ze niks doen met gebroken tenen, maar mn linker 'wijs-teen' staat nogal...scheef.
1.15 uur later was ik alweer thuis, wetende dat het goed gekneusd was, en niet uit de kom of gebroken.
Zo snel was ik nog nooit geholpen in een ziekenhuis, het ging zo snel dat ik pas toen ik wegging mn zorgpas terugkreeg... "je was al bij de arts" zeggen ze "zo snel konden we niet typen".
Tevreden en enigzins met een kloppende voet ging ik naar huis.
Dinsdag de 16e, lopen gaat redelijk goed. Kiten ging nog beter!..keihard beulen met kracht 7 met een 12m², wat een sprongen zeg, soms zie ik mn eigen schaduw miniscuul klein op het water.
Woensdag de 17e, een windsurfmaat en ik zijn lekker aan het surfen, we houden gelijke snelheid, en ik spring af en toe wat om hem heen, f16 hier, backroll daar, railey ergens anders..geen superharde wind, gewoon lekkere 5 .
Na een lekkere sessie stap ik van het water, mn maat volgt even later.
Een andere local kom nog naar het strand, maar die was enigzins teleurgesteld over de afgenomen wind, nog een andere local van kornwerderzand komt vlak na hem. Steeds vaker zien we hem op Harlingen, goede gozer, met evengoede kiteskills.
WRAF WARF GRRRRRRRRRRRRRRRRRR
dat klonk agressief, we kijken om de hoek van de toiletten en douche op strand.. een hondje zit met zn riemp vast aan een stoel, en is van boveaf het strandpaviljoen de trap met stoel en al naar beneden gerend.
3 kinderen willen helpen, maar al gauw rennen ze huilend weg voor de angstige hond.
Het beestje is scheitbenauwd, we rennen met 4 man op de hond af.
2 van ons pakken de stoel, en proberen de riem los te krijgen.
Ik hield het beestje vast zodat ie niet zomaar er vandoor ging ,met het risico dat hij alsnog achter die kids aanging.
2 seconden later lig ik op het zand, met mn handen vol bloed.
Ik blijf liggen tot mn maten het door hebben wat er aan de hand is, ze spurten naar me toen, en inmiddels was er ook, toevallig, een voormalig huisarts aanwezig.
Er wordt een ambulance gebeld. Een kordate man helpt mij en ontfermt zich over mij.
"als je gehecht bent heb je kleine litteken op je lip, dan ben je net zo'n knappe kerel als ik"
"dat is ook geen vooruitgang" roep ik naar em.
Hij lacht en brengt me naar boven. Heel snel is de ambulance er, en die stellen me de keuze, of per ambulance, of gewoon zelf met de auto erheen.
Mn moeder was al gekomen samen met vriend van familie, het bloedde niet meer zo veel. dus we kozen om zelf te rijden. Ambulance heeft vast wel zwaardere klanten...
In het ziekenhuis gaat het allemaal wat trager, na de triage duurde het een uur voordat ik meegenomen werd. Gelukkig bloedde het niet meer, dat scheelt. weer een half uur later krijg ik een spuit in mn lip.
Eerst in mn linkermondhoek, en, terwijl de spuit erin zit, beweegt ze hem naar het midden van mn mond.. ik had het gevoel alsof er een hele vinger in mn lip zat.. nogmaals wordt ik geprikt, alleen wel onaagekondigd. ik ga zowat door het plafond, ik wordt nog liever gebeten door een hond .
"ik proef de verdoving" zeg ik. "dat kan niet" zegt de arts.
"ik ben niet gek, het smaakt een heel klein beetje naar bitterlemon, alleen dan een hele smerige variant"
"oh, dan sijpelt de verdoving er wel heel snel uit, is ook niet zo gek, want je lip is door-en-door gescheurd"
Ik denk bij mezelf, niet nog een verdoving..en gelukkig, die krijg ik niet.
3oplosbare hechtingen in de binnenkant van mn lip 5 normale hechtingen aan de buitenkant later ben ik klaar.... op de tetanusprik na, gelukkig hoefde die niet in mn bil(grapjassen op het strand
)
Moraal van het verhaal, kiten is veiliger dan op het strand lopen....
