xrayVraagstellerlid sinds 2004 · 1.004 berichten1 dec 2008 20:24
Gisteren zondag 30 november een dagje wezen snowkiten op de Wasserkuppe.
Hieronder even een kort verslag....
Het was druk, erg druk op de Wasserkuppe, auto's, mensen, kites, alles in overvloed.
Er was een lekker zonnetje en de wind was ook prima. De sneeuw was om te snowkiten helemaal top. Mooie stevige sneeuw om in af te zetten maar zacht genoeg voor de landing. We vonden toch nog redelijk snel een prima parkeerplekje en haasten ons naar de 2e spot. De Wasserkuppe ken twee spots die worden gescheiden door een weg. Ski's even uit, de weg oversteken en je bent er. Rick (Sjokweef) en ik waren al even lekker aan het rippen op de tweede spot die de berg omhoog volgt naar het vliegcentrum. Het was mij er een beetje druk met klungels en ik zag de kite van EJ opeens op de eerste spot. De weg overgestoken en met Ernst de langlopers laten zien wat er nou zo leuk is aan snowkiten want behalve door ons werd er niet veel gesprongen. Nog een wedstrijdje gedaan met zo'n langloper, kansloos uiteraard, altijd leuk om met een kiteje de helling op te scheuren.
Rick bleef op de eerste spot en schreeuwde over de weg dat het rustiger was. Dat springen van EJ en mij had blijkbaar de aandacht getrokken want het werd steeds drukker op het stuk waar wij aan het kiten waren. Hopsakee weer de weg over en hup naar de 2e spot. Daar was de wind nog beter en was het inmiddels een stuk rustiger, op zich begrijpelijk want dat snowkiten is me een partijtje vermoeiend. We hadden weer lekker de ruimte en de binnengedreven wolken begonnen ook steeds meer op te lossen. Met het toegenomen zicht werden de sprongen hoger en hoger. Wat een ongelofelijk gave stek is dat zeg. We vormden met zijn drietjes een mooie carrousel en wisselden elkaar af op de plek waar je het beste kon springen. Terug de helling op steeds de ander ruimte geven en achter elkaar door racen. Toen de koek op was hebben we even een break genomen.
Terwijl we dachten dat het niet veel beter kon werd de tweede sessie het tegendeel bewezen. In het bizar mooie licht van een laagstaande zon werd er nog hoger en verder gesprongen. Ik durf te stellen dat ik nog nooit zo hoog heb gesprongen met snowkiten. Na een flink poosje rippen waarbij er aardig wat fotografen lang stil bleven staan bij ons afzetpunt was de pijp echt leeg. Rick was helemaal total loss en EJ kreeg na zijn 3e sessie (onze tweede) giga kramp in zijn bovenbeen.
Met deze sneeuw en goede wind is de Wasserkuppe meer dan de moeite waard. Overnachten is ook erg betaalbaar en het eten is niet duur. Binnenkort maar eens een heel weekend....
De foto's staan in het topic op Kitehigh....
Â
Hieronder even een kort verslag....
Het was druk, erg druk op de Wasserkuppe, auto's, mensen, kites, alles in overvloed.
Er was een lekker zonnetje en de wind was ook prima. De sneeuw was om te snowkiten helemaal top. Mooie stevige sneeuw om in af te zetten maar zacht genoeg voor de landing. We vonden toch nog redelijk snel een prima parkeerplekje en haasten ons naar de 2e spot. De Wasserkuppe ken twee spots die worden gescheiden door een weg. Ski's even uit, de weg oversteken en je bent er. Rick (Sjokweef) en ik waren al even lekker aan het rippen op de tweede spot die de berg omhoog volgt naar het vliegcentrum. Het was mij er een beetje druk met klungels en ik zag de kite van EJ opeens op de eerste spot. De weg overgestoken en met Ernst de langlopers laten zien wat er nou zo leuk is aan snowkiten want behalve door ons werd er niet veel gesprongen. Nog een wedstrijdje gedaan met zo'n langloper, kansloos uiteraard, altijd leuk om met een kiteje de helling op te scheuren.
Rick bleef op de eerste spot en schreeuwde over de weg dat het rustiger was. Dat springen van EJ en mij had blijkbaar de aandacht getrokken want het werd steeds drukker op het stuk waar wij aan het kiten waren. Hopsakee weer de weg over en hup naar de 2e spot. Daar was de wind nog beter en was het inmiddels een stuk rustiger, op zich begrijpelijk want dat snowkiten is me een partijtje vermoeiend. We hadden weer lekker de ruimte en de binnengedreven wolken begonnen ook steeds meer op te lossen. Met het toegenomen zicht werden de sprongen hoger en hoger. Wat een ongelofelijk gave stek is dat zeg. We vormden met zijn drietjes een mooie carrousel en wisselden elkaar af op de plek waar je het beste kon springen. Terug de helling op steeds de ander ruimte geven en achter elkaar door racen. Toen de koek op was hebben we even een break genomen.
Terwijl we dachten dat het niet veel beter kon werd de tweede sessie het tegendeel bewezen. In het bizar mooie licht van een laagstaande zon werd er nog hoger en verder gesprongen. Ik durf te stellen dat ik nog nooit zo hoog heb gesprongen met snowkiten. Na een flink poosje rippen waarbij er aardig wat fotografen lang stil bleven staan bij ons afzetpunt was de pijp echt leeg. Rick was helemaal total loss en EJ kreeg na zijn 3e sessie (onze tweede) giga kramp in zijn bovenbeen.
Met deze sneeuw en goede wind is de Wasserkuppe meer dan de moeite waard. Overnachten is ook erg betaalbaar en het eten is niet duur. Binnenkort maar eens een heel weekend....
De foto's staan in het topic op Kitehigh....
Â
