Oke oke,..... Wat is Phu Quy? Phu Quy is een eiland ver uit de kust van Vietnam. Een of andere nobrainer kwam met het stomzinnige idee om daar heen te gaan om ff flink te kiten. Oke... dan doen we dat tóch!
Maandag ochtend 7uur opstaan, spullen bij elkaar schrapen, taxi's stonden al klaar, hup op naar Phan Thiet waar de boot ligt te wachten, daar kaartjes kopen, paspoort laten zien en ENTEREN die boot! We werden wegens de drukte al snel naar het bovenste topje van de boot gestuurd, richting het kraaiennest dus. Al strompelend over ineengrkropen Vietnamesen in de gangen, al kruipend op handen en voeten over varkens, koeien, fruit en andere scheiz wisten we al klouterend het bovenste dek te bereiken. Te mooi voor woorden. Geen toilet, geen stoelen dus het beloofde een groot kots, pis en outgaans festijn te worden... en dat werd het ook!
Maandag ochtend 8uur scrhokken we bovenop het dek wakker van een oorverdovend luid getetter, .... fuck... het was de toeter die liet weten dat we dan ook werkerlijk ECHT gingen vetrekken en dat het losgooien van de trossen geen grapje was. And off we GO! Het begon allemaal zeer vredig, een ochtendzonnetje, wat rimpeltjes op de zee, een koel zeebriesje... kortom een prima start. Al gauw werd alles wat minder rooskleurig en bleek het tripje op de boot niet alleen maar te bestaan uit rozengeur en manenschijn maar ook uit varkensstront en een bewolkte hemel. Hoe verder we kwamen, hoe ruwer de zee, hoe harder het ging waaien, hoe extremer de gillende varkens en natuurlijk hoe harder we gelachen hebben. Want toen begon het festijn. Ons ubermensch Jur vond het een goed idee om maar liefts 4x vol op de boot zijn maagje te legen. Al snel volgde Roxy zijn voorbeeld en probeerde tegen de wind in te kotsen. Ik en Ady en Ilja kwamen van achter de boot al pis ontwijkend (wat downwind kwam vliegen van een upwind pissende vietnamees) naar voren slenteren en kregen al snel de volle laag kots over ons heen. Later merkte ik ook zelf dat zelfs aan de goede kant van de boot, met de wind mee plassen ook niet altijd even vlekkenloos gaan, ik droop af met een nat pissed gezicht.
Maandag ochtend 7uur later dan 8uur wat dus eigenlijk maandagmiddag is kwamen we aan op het beloofde land. Eerste impressie: Een koud, spookachtig, arm, onderontwikkeld, zanderig eiland met mensen die nooit eerder blanke mensen hebben gezien en alleen maar beginnen te gillen en te krijsen zodra ze je zien. Na nader inzien bleek de eerste impressie helemaal te kloppen.
