In deze aflevering van Kiteworld Magazine interviewt de maker Ellie Aldridge over haar ervaring met kitefoilen en racekitesurfen. Ellie is lid van het Britse kite racing team en hoopt op een plek bij de Olympische Spelen in Parijs 2024, als kite racing daar voor het eerst meedoet.

Kite for Gold en overstap

Ellie vertelt dat ze in oktober 2018 nauwelijks kon kiten, maar meedeed aan een programma van BKSA en RYA met de naam Kite for Gold. Dat programma zocht Brits talent voor het kite racing team. Ze had al een olympische campagne in de 49er FX categorie, maar koos om opnieuw te beginnen in kite racing. Volgens haar was dat een snellere en spannendere vloot.

Raceervaring en foilgevoel

De interviewer vraagt hoe Ellie van start ging. Ellie zegt dat ze al voor oktober 2018 kiterde, maar vooral voor plezier. In het Verenigd Koninkrijk waren veel mannelijke concurrenten, terwijl er ook competitieve vrouwelijke kitesurfers waren die niet echt in racing gingen. Kite for Gold bracht mensen uit andere sporten, zoals wakeboard en snowboard, naar de sport. Een groep van ongeveer twintig meisjes ging door een trials proces om te leren kiten of basisvaardigheden als tack en jibe te oefenen.

Ellie legt uit dat haar raceervaring haar hielp sneller levels over te springen in het leren kitefoilen. Zodra ze kon tacken, jiben en redelijk snel genoeg was, had ze een goed beeld van racing en kon ze sneller denken dan anderen. Ze merkt op dat lange lijnen en een dichte racebaan anders zijn dan een dinghy boot, maar dat de basis hetzelfde is als zeilen, alleen sneller.

Gear, startlijn en Olympische Spelen

Over haar materiaal zegt Ellie dat ze begon met een Moses beginner cruisy foil en nu op race foils vaart. Ze moet alles snel doen, maar de race foilen zijn bij hoge snelheid soepeler dan beginnende foilen en daardoor makkelijker te gebruiken als je snel gaat. De delen van de racebaan die Ellie noemt als momenten om te winnen of te verliezen zijn de startlijn en de lay line naar de windward mark. Daar kan een grote split ontstaan in de vloot, met deelgenoten die vroeg op starboard gaan terwijl anderen port aankomen.

Ellie noemt bijna honderd deelnemers op grotere starts en herinnert zich twee jaar eerder 85 inschrijvingen op één startlijn. Ze zegt dat het goed is voor de sport, omdat ze als zeiler altijd een doel had en de sport meer mensen kan aantrekken. Ze zegt dat er twee tot drie jaar geleden vier of vijf vrouwelijke foilers in foil races meededen, terwijl het nu veertig, vijftig of meer is.