De titel noemt Gisela Pulido en kiteboarding in Tarifa. Het transcript begint met Engelse regels waarin de spreker zegt dat dingen niet meer helemaal hetzelfde zijn. Er wordt gezegd dat het vertrek plaatsvond en daarna donker kwam. Herinneringen worden vastgehouden in tijd, terwijl de spreker zich afvraagt waarom dit gebeurde. De tekst noemt veel zielen die moesten gaan en noemt een grote fout.

Verlies en onzekerheid

Daarna worden schaduwen genoemd die vallen, en de spreker zegt dat hij of zij soms een stem hoort roepen. De tekst gebruikt beelden van dagdromen, steen, glas en liefde. De tekst noemt ook een dagdroom die gedragen wordt als iets van steen. Er wordt gezegd dat sommige dingen bestemd zijn en andere niet gezien kunnen worden. De spreker zegt dat hij of zij de enige zou zijn die het verandert als dat mogelijk is. De regels zeggen ook dat bruggen verbrand zijn en pagina's omgeslagen zijn. De spreker vraagt of hij of zij sterk is als de eigen waarheid wordt gezien. De tekst zegt dat liefde gevoeld wordt, dat het hart als glas wordt beschreven en dat de ander niet alleen is.

Gerechtigheid en vrijheid

De laatste regels zeggen dat er geen gerechtigheid, vrijheid, zin of reden is. Er is volgens de tekst slechts één ding, maar zekerheid ontbreekt. De regels zeggen dat wij niet zeker zijn.