De video begint met Martin Vari en de verteller die rond 7 uur 's ochtends vanuit Bali naar Sumbawa vertrekken. Ze wachten op een taxi en gaan naar het station van Pelita Airlines, die volgens de verteller de enige luchtvaartmaatschappij is die boards naar Sumbawa brengt. De verteller zegt dat er kippen en lammeren in het vliegtuig zitten en dat ze een plek moeten vinden.

Gewicht en papieren

Bij het inchecken noemt de verteller een probleem: ze mogen 80 kilo, maar hebben 178 kilo. Martin Vari wordt door de verteller een jonge, slimme jongen genoemd, en de verteller denkt misschien 60 kilo extra te betalen, ongeveer 1.6 miljoen rupiah. Daarna zegt de verteller dat er bij Indonesische luchtvaartmaatschappijen vaak corruptie is, dat ze wilden onderhandelen over de prijs, dat de boards niet naar boven gebracht wilden worden en dat ze alles moesten uitpakken en opnieuw inpakken. Uiteindelijk hebben ze het ticket voor de heenreis.

Reis naar Lakey Peak

De verteller legt uit dat de reis naar Sumbawa groot is omdat vliegtuigen niet altijd surfboards meenemen, terwijl dat nodig is voor wat ze doen. De vluchten gaan niet zo regelmatig. Ze reizen van Bali naar Dompu, dat Sumbawa is, en daarna volgt een autorit van twee uur. In de video komt de tekst Sumbawa, Lakey Peak in beeld.

Terugkeer en vrienden

Ergens in Sumbawa zegt de verteller dat hij al voor de tweede keer naar Indonesia komt. Het jaar daarvoor kwam hij met vrienden naar het eiland om golven en wind te zoeken, en het ging volgens hem goed. Dit jaar kwam hij terug en is hij al een maand ter plaatse. De verteller noemt goed terrein, goede wind en veel eten. Vervolgens zegt de verteller dat ze twee jaar geleden begonnen zijn met kite in de golven en een expeditie zijn begonnen om tubulaire golven met wind te vinden. De groep komt terug naar plekken waar regelmatig wind en golven zijn. Aan het einde zegt de verteller dat Eollua dezelfde maatschappij heeft, door de wereld reist, vrienden en bijna familie zijn, en dat hun aanwezigheid het onderweg thuis voelt.