Airton Cozzolino begint met zijn naam en noemt dat hij in 2011 wereldkampioen kitesurfen was. Hij vertelt dat hij als kind met surfen begon, rond zijn vijfde jaar, en dat hij soms naar school bleef om te surfen omdat zijn passie voor surfen zo groot was.

Punta Preta

Hij zegt dat ze nu in Punta Preta zijn en noemt die plek de beste plek ter wereld. Hij voegt toe dat het gevaarlijk kan zijn als het groot is. Daarna noemt hij surfen zijn droom en zijn leven.

Training en teksten

Airton Cozzolino zegt dat hij wereldkampioen werd door elke dag te trainen, elke ochtend op te staan en te surfen. Daarna volgen teksten over vastlopen terwijl men blijft staren naar beelden in het hoofd, vasthouden tot het einde, te ver weg zijn om niet te vallen, moe zijn van een harde strijd op een slagveld, elk moment vechten om alles uit te wissen en zich altijd verdedigend voelen. De teksten gaan verder over tijd die door de vingers glijdt, sporen die al jaren geleden zijn, bewijs dat weg is, wat men vandaag zou wensen als alle levens morgen eindigen, en dat morgen de dag is van de ander. Daarna komen teksten over lessen en lezingen die de geest vergiften, iets dat crasht, valt en naar beneden komt, en een stuk of beest van een puzzel dat men dacht te hebben gevonden.