Bruna Kajiya vertelt dat ze op de ferry het gevoel heeft weer te kunnen ademen. Ze zegt dat ze soms drie of vier maanden weg is en dat Ilhabela voor haar thuis is, ook al verblijft ze daar in een jaar misschien een maand en een half. Bruna Kajiya noemt haar achternaam Japanse oorsprong en vertelt dat haar vadersfamilie na de Tweede Wereldoorlog per schip kwam. Haar moedersfamilie heeft Italiaanse wortels, haar moeder is blond met blauwe ogen. Ze heeft een jongere zus Luna, twee jaar jonger.

Familie en thuis

Bruna Kajiya zegt dat haar familie zeer dicht bij elkaar staat en dat ze samen elke dag aten, alles deden en naar het strand gingen. Ze beschrijft zichzelf als rustig, kalm en niet van lawaai, feesten of drukke omgevingen. Haar beeld van zichzelf is anders dan wat mensen zien, want ze houdt van thuis zijn in een stille omgeving.

Kiten en reizen

Bruna Kajiya vertelt dat haar dagelijks leven sterk verandert naargelang de plek waar ze is. Thuis traint ze buiten het water en bouwt daarmee de basis voor het jaar op. Haar trainer duwt haar tot aan haar grenzen, waardoor ze vertrouwen opbouwt voor wedstrijden. Ze begon met kiten op vijftienjarige leeftijd toen ze vanuit haar klaslokaal het strand zag. Een vriend leerde haar kiten. Bij een sterke wind en regen ging ze ver downwind en voelde ze zich nat en koud, maar ze hield ervan.

Bruna Kajiya zegt dat reizen voor haar leven en identiteit vertegenwoordigt en tegelijk pijnlijk is. Ze huilt elke keer als ze vertrekt, maar erkent dat zonder vertrek geen aankomst of hereniging mogelijk is. Ze waardeert de tijd met mensen die ze liefhebt en noemt elke minuut kostbaar.